Kaping van Hoorn

Mijn pad, het spoor
naar Amsterdam, niet teloor
door Marnixstraat, Jonge Roelensteeg
was het, waar ik haar weer kreeg...

Als was het gisteren
dat we elkaar misten,
ik vond haar terug
de liefde kwam weer vlug

Ravissante Marieke, onbedwongen
uit Hengelo, door Brel bezongen
dertien jaar nadien, daarna
nooit meer gezien...

In dat duistere kroegje, zag ik je
stamelend, vroeg ik je
ken je me nog?
je zei: Ronnie, toch?

Als was het bestemd, geboren
ik volgde je naar Hoorn
en kaapte je, aan de haven
Maria, mijn hart is naar de raven...