Rouwen doet mij denken...

rouwen doet mij denken
aan de golven van de zee

het rolt over je heen
beneemt je even de adem, en
verdwijnt weer t'rug in zee, alleen

rouwen doet mij denken
aan 'n gebroken knop, een bloem

het snijdt een leven door
bevriest je bloed voorgoed, en
verkrampt je hoofd en ziel, waarvoor

rouwen doet mij denken
aan dat laatste blad, een tak

het klampt zich aan je vast
bekruipt je gevoel en vel, en
verdampt je hoop en vrees, in last

rouwen doet mij denken
aan winter, kou en vorst

het maakt je spijkerhard
berooft je van de warmte, en
verwoest je hart gestort, in smart

rouwen doet mij denken
aan de dagen dat ik was...

===

geschonken aan Lotte Mennes, met dank voor de eerste strofen...