Wie verkeert,
bij tijd en wijle,
nacht en ontij,
hel en verdoemenis,
niet in benauwenis.
De levenstocht
ontnomen,
wanhopig
klauwend naar oxy,
want geen...
Wat maakt
dat staal corrodeert,
woestijnen verzanden,
en duinen zich opwerpen,
houdt ons in leven.
Soms aanzwellend
tot een storm,
lage luchten.
Maar ook zacht, en zwoel
strelende bries.
Wij zuigen ons vol,
onze borst zwelt
hoopvol.
Door het blad schijnt blauw,
de opluchting, licht...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten