de grauwe ochtendstond
staart me bleek
in het door slaapgebrek
verwrongen gelaat
de klok is terug gezet, en
de eerste novemberstormen
zijn in aantocht, de gesel
van regen, hagel, natte sneeuw
mijn hart is koud, leeg
gezogen door verdriet, en
tranen trekken zoute sporen
op mijn ongeschoren wangen
de liefde die ooit was,
is nu verder weg
dan ooit, geweken de passie,
gevlucht voor onze beperkingen
ik mis je, meer dan ooit, en
vraag me af waar je bent
gebleven, in deze woestenij
van koude en onbegrip, duistere prinses
je witte wade is aan flarden,
de lach op je gezicht
gestorven, je schitterende ogen dof,
wat deed ik verkeerd?
de klok is terug gezet, en
de eerste novemberstormen
zijn in aantocht, de gesel
van regen, hagel, natte sneeuw
mijn hart is koud, leeg
gezogen door verdriet, en
tranen trekken zoute sporen
op mijn ongeschoren wangen
de liefde die ooit was,
is nu verder weg
dan ooit, geweken de passie,
gevlucht voor onze beperkingen
ik mis je, meer dan ooit, en
vraag me af waar je bent
gebleven, in deze woestenij
van koude en onbegrip, duistere prinses
je witte wade is aan flarden,
de lach op je gezicht
gestorven, je schitterende ogen dof,
wat deed ik verkeerd?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten