Vergeet me niet

verlaat me niet
blijf bij me, trek
me want zonder jou

ben ik een lege plek

ik kan mezelf
niet vullen, mijn helft veegt me
bij gebrek aan jou
is mijn verlangen leegte

niet, dat ik niet bij je ben
ik ben altijd hier, subiet
waar je me vond
en achterliet

daar sta ik nu
in vertwijfeling gespleten
en ik vrees, dat je me
gaat vergeten

maar verlaat me niet,
in liefdesverdriet...
mijn ogen zijn droog
al regent het, dat het giet

en mocht ik er niet zijn
zoek me op, ik smeek je
je kunt me vinden
aan dat beekje...

vind me...

Teleurstelling

vaak ervaart men tegenwerking, minachting
het barre leven fopt ons want, vaak onterecht
verkeren wij in blijde verwachting

we moeten het niet te zeer berouwen
leef dat barre leven, al gaat het slecht
beroof jezelf niet van vertrouwen

al klinkt het uiterst raar, geloof me
teleurstelling ís dat barre leven, dat zegt
ik heb iets veel beters voor je...

Schuldig...

kan
een land
schuldig zijn?

Armando
charlatan kamper
sprak van schuldig landschap

over Kamp Amersfoort
gesproken,
waar je beter kan zwijgen

is Duitsland schuldig?
Hitler? Stalin?
communisme?

is Amerika schuldig?
Columbus? Spanje?
de bizons?

is Zuid-Afrika schuldig?
zwarte negers? blanke boeren?
apartheid?

laat me niet lachen
de enige schuldigen
dat zijn wij

Twintig, over twaalf...

op twintig over twaalf
de twintigste van maand twaalf
in het jaar tweeduizend en twaalf
zijn de Maya's uitgeteld...

op 20-12-2012:12:20:12:02
stoppen alle klokken, pal in droom
maar is er eindelijk een rijm, zij het priem,

op twaalf...

Rouwen doet mij denken...

rouwen doet mij denken
aan de golven van de zee

het rolt over je heen
beneemt je even de adem, en
verdwijnt weer t'rug in zee, alleen

rouwen doet mij denken
aan 'n gebroken knop, een bloem

het snijdt een leven door
bevriest je bloed voorgoed, en
verkrampt je hoofd en ziel, waarvoor

rouwen doet mij denken
aan dat laatste blad, een tak

het klampt zich aan je vast
bekruipt je gevoel en vel, en
verdampt je hoop en vrees, in last

rouwen doet mij denken
aan winter, kou en vorst

het maakt je spijkerhard
berooft je van de warmte, en
verwoest je hart gestort, in smart

rouwen doet mij denken
aan de dagen dat ik was...

===

geschonken aan Lotte Mennes, met dank voor de eerste strofen...

Het stof, der aarden...

Als ik lees
het stof
en schrijf de zuiger

Als gemaakt
van stoffelijk materiaal,
dat ik ben

Raad, wat ik opveeg
het is mijn eigen
zelf

Dus, wat ik opzuig
dat zijn
mijn resten

En, ik absorbeer
schrijf neer, gebruik her
verduurzaam

Nu nog dit,
wat moet ik
met die volle zakken?

Haags madeliefje

brutaal, plat ,

maar alles er op
en eraan

grof gebekt, en
kussen je plat,
pimpelpaars, desnoods

hollands glorie, ode
aan de hofstad,
straat-koninginnen

verlies je hart, en
je bent gezien, als
je mazzel hebt

Biografie, in het kort...

ik kan beelden vertalen naar taal

heel rap, puntig
en stuurs, balsturig...
mooi woord

ik kan het ook met software, want ook
daarin kan ik beelden neerzetten, soms
ruil ik nullen met enen, die
tem ik als pixels, in nanoflops

maar geef me een wit doek
en een stapel verf, er gebeurt niks
een dot klei? een blok hout?
een rots, en een beitel?

hou maar op
daar begin ik niet aan
maar geef me een tekst
een beeld of een gedachte? BAM!

meubels maken
dat kan ik dan weer wel
of deuren, ramen en kozijnen
kasten, en kastjes, podiums en podia, tafels

Ron Vonk is niet voor niets
Visual Designer/Coder op Facebook
een grapje, wat maar weinigen begrijpen
maar dat is wel mijn vak

ik ben wel degelijk ontwerper, van huis uit
nu ontwerp ik gedichten
ik tem taal, en daarnaast
mijn rusteloze natuur

===

achterkant derde bundel, nog in constructie...

Klaproos

daar sta je dan, in kleur
eigen kweek, naast mijn
keukendeur...

jij bent de eerste snaak, nog
zeven knoppen
in de maak...

eerst stond je niet hier, maar alras
je baande je een weg
onder mijn terras...

ook nog elders, maar waar
mijn duivelsplant
sta je volgend jaar?

Op het bankje

achter de rug van de meester

brave rik en schone ron
op het strafbankje
lievelingen van de meester

te dicht voor gemak, geen bedankje

wacht maar, want
het schatje van de meester
krijgt het altijd zwaar

straks word je
nog een keer gepest
door de rest

===

spontaan ontstaan, tussen Anne Vellinga, en Ron Vonk

Danse Macabre...

DEATH

Why do you fear me?
I am you friend.
I but guide trav'lers
rounding the bend...

Lead them to freedom
from time and age,
help them start writing
on a new page...

Seek for me never,
keep your course true.
When I am needed
I'll come to you...

Then I will show you,
roads without end.
Why do you fear me?
I am your friend.

Clarence E. Flynn

Bardame

je schenkt
mijn drank
je nek is

rank

je lach, is
niet bedacht
noch professioneel
het is gedacht, door mij

je spreekt me
aan, losjes en
toont iets teveel
jonge boezem, voor mij

je doet het goed
zoals het moet
ik voel me prins, nu
nog even betalen

en het is voorbij

Mijn punt...

De punt,
Einde van de zinnen, zogenaamd.

Per expres
Uit de kast getrokken.
Niet het einde,
Tegen staand...

Die dag...

er komt een dag
ik kan niet wachten
dan zullen al mijn zwarigheden
behoren tot het verleden

einde aan mijn ziekten
troost voor al mijn pijn
mijn onrustig hart tot rust
vergetelheid, wat mij kust

tevens, op diezelfde dag
leg ik al mijn taken neer
mijn zorgen, tobberijen, mijn spijt
dat ben ik dan allemaal kwijt

het enige wat mij bezwaart
is het verlies van al het goede
mijn vrienden, klein geluk
dat is dan allemaal stuk...

in tranen overweeg ik dit
mijn schaamte, in zwakheid
mijn trots en ziel kapot
al mijn hoop verrot

Vredenhof, Schier

Eenvoudig is het graf,
maar overal ligt de stilte,
wat schelpen, een bloem, een struik, een kruis.

Hier zingt de leeuwerik zijn lied,
hier ruist zacht het helmgras.
Al is ’t in vreemde grond,
hij is toch veilig thuis.

(Gedicht van Lammert Wiersma)

Rules of engagement

As we go to battle,
Love versus hate, we get
Lonely, as we can get...

In any case, take no prisoners, but
Salvage them, and protect them.

Fair play is always
A must, we must not get entangled
In lies, against humanity.
Reality beckons us.

In love, we cherish ourselves;
No one gets left behind.

Leaping,
Over our own egoes, connecting
Venus with Mars, and overcome.
Enemies are just friends, on the other side.

As we learned, from
Nuerenberg, Genevan Convention, Red Cross,
Dresden bombed flat, war is cruel.

Women and men,
At least remember, the proper
Rules of engagement...

All is fair, in love and war...

The Ghost, and The Darkness

Go to sleep, and rest your weary
Head, for under this
Opaque moon, hidden in fog and
Silence, but all too soon,
Terror will strike

Dark Africa, Tsavo, an
Abandoned railway, the workers fled.
Ruthless hunters with manes,
Killers for fun, brothers and rogue,
Nourishing themselves on human flesh.
Expect death soon, for this
Savage beasts will hunt you down, your
Screams of agony, will not be heard.

Rottummerplaat, 1971

Wandelende wadplaat,
onvermijdelijk vluchtend
oostwaarts, struikelend
door het wad

Als prooi van meeuwen,
straaljagers, een incidentele
smokkelaar, of natuurbeheerder,
ongenaakbaar

Als de wind je doormidden
breekt, is ieder ander geluid
ondenkbaar, de eeuwige meeuwen
doen de rest

Ruis, Willem, weet
ervan, want ooit, werd
hij wereldberoemd,
te Warffum, alleen op een eiland, VARA

Ongetwijfeld, had Wolkers
de tijd van zijn leven, in
zijn habitat, de woeste natuur der
ledigheid en elementen

Maar helaas, verloor Bomans
zijn grote ziel, in het gemompel
der meeuwen in de nacht, en het gieren
der scheerlijnen, de stemmen in zijn stille hoofd

Krommunikatie

Soms, kom je iemand tegen,
Alleen en enkel, voor jezelf.
Meestentijds verwarrend,
En durf je, bij wijze van schade,
Niet te hopen.

Schande, is dat niet, wij
Proberen allemaal ons vege lijf te
Redden, soms met kromme woorden,
Altijd met de beste bedoeling.
Als we maar, in alle oprechtheid
Kunnen blijven praten.

Over doen...

het zou wat zijn,
als we in alles wat
we deden, konden terugkeren

op onze schreden

in plaats van het
volgende blaadje op de kalender,
gewoon weer terug kladden
die dag, die we al hadden

de zon zou zakken
in het oosten, rijzen
in het westen, we zouden
geen dag hoeven te verpesten

die blunder van verleden week
weer rechtzetten, terwijl
we niet hoeven te vrezen
dat het andersom zou wezen

maar, terugkeren in
de tijd leidt
als altijd, vaak,
tot nog grotere spijt

Jong leren, Oud doen...

als mens, in
deze wereld, jong
geleerd, oud
gedaan

al snel, loop je
rond met meerdere
ballen, allen hoog
in de lucht

eerst zijn het er
twee, later drie
naarmate de vaardigheid
toeneemt, in vertwijfeling

er zijn er zelfs gezien,
die met het grootste
gemak, wel zeven
de baas schenen te kunnen

het leven is geen circus,
slechts één bal is belangrijk, en
dat is je eigen samenballing,
met gemak één handig

Age of consent...

at eighteen, I earned
the right to vote for
government, not
justice, just a role...

learned some trade,
still at school, getting
ready for society,
but still not whole...

becoming man, or
growing up to be a girl
is different, at least for
girls, my first woman was 14...

clearly outwitted, I
stood in front, of
my manlyhood, could
she be smarter?

I had to put her, under
strict surveilance,
birth control, Ministat,
plus condoms...

nowadays, I am
sterilized, because
I hate the smell, of
burning rubber...

Happend, naar licht...

Wie verkeert,
bij tijd en wijle,
nacht en ontij,
hel en verdoemenis,
niet in benauwenis.

De levenstocht
ontnomen,
wanhopig
klauwend naar oxy,
want geen...

Wat maakt
dat staal corrodeert,
woestijnen verzanden,
en duinen zich opwerpen,
houdt ons in leven.

Soms aanzwellend
tot een storm,
lage luchten.
Maar ook zacht, en zwoel
strelende bries.

Wij zuigen ons vol,
onze borst zwelt
hoopvol.
Door het blad schijnt blauw,
de opluchting, licht...

winter, in mijn hart...

de grauwe ochtendstond
staart me bleek
in het door slaapgebrek

verwrongen gelaat

de klok is terug gezet, en
de eerste novemberstormen
zijn in aantocht, de gesel
van regen, hagel, natte sneeuw

mijn hart is koud, leeg
gezogen door verdriet, en
tranen trekken zoute sporen
op mijn ongeschoren wangen

de liefde die ooit was,
is nu verder weg
dan ooit, geweken de passie,
gevlucht voor onze beperkingen

ik mis je, meer dan ooit, en
vraag me af waar je bent
gebleven, in deze woestenij
van koude en onbegrip, duistere prinses

je witte wade is aan flarden,
de lach op je gezicht
gestorven, je schitterende ogen dof,
wat deed ik verkeerd?

De mist in...

Dwalende blikken, rillingen,
En dampende straten en sloten.

Misschien vind ik je,
In dit desolate landschap.
Stilletjes, huil ik,
Tranen met tuiten.

Ik heb je
Node gemist...

Clouded...

My mind is clear,
immaculate,
perfect, to reason.

Your mind,
clouds mine,
love is blind.

My love,
hold me
forever.

Intelligence
might be,
the key.

Nowhere,
can we be
found.

Day comes,
the moment that
we will know.

Goddelijke gang gaan...

Als ik president was,
de belangrijkste man,
op aarde, dan zou je,
nog eens wat beleven.

Amerika schaffen we af,

dat geven we terug,
aan alle Indianen,
de bison, de adelaar, en wat al niet.

Australië wordt weer,
voor de Aboriginals.
Droomtijd, de oudste plek,
op Aarde.

Afrika geven we
terug, aan de schoot
van onze oorsprong.
Bron van al het leven.

Antarctica is weer
voor de pinguins.
De stormvogels,
de ongereptheid.

Als er nog iets
over is, van de Noordpool,
dan is dat voor de Eskimo,
de machtige ijsbeer, en die irritante zeehondjes.

Aangezien ik dan toch baas ben,
Geef ik Nederland,
terug aan de vissen.
En verzuip het overschot aan mensen.

  

Truth?

It is not the absence,
of the Lie,
the backside
of Truth.

It is not reality,

what we see
is not what we get,
usually.

It is not, sure as hell,
what we think.
That is what
we like.

It is not, and you believe me,
what we feel.
That is who
we are.

It is not, listen to me clear,
what we hear,
taste, or even
can predict.

Truth is what is left,
when we
subtract ourselves.
We are the Lie...

  

De jager, de dominee, en God...

Rien Poortvliet, wie kent hem niet.
Kabouterfluisteraar.

Wat weinig mensen weten,
Poortvliet is fervent jager.
Heeft nog naast Bernard,
zwijnen geschoten.

Was palfrenier, op de gouden koets.
In vol ornaat,
op het achterstepje.

Enfin, dit Godsvruchtig mens,
gaat een dagje jagen,
in gezelschap van een dominee.

Al gauw spot Rien een haas.
Legt aan, schiet, mist.
GODVERDOMME, MIS!

De dominee wordt bleek, rond zijn neus.
Sorry, meneer Poortvliet,
dat heeft God liever niet.

Rien spot een fazant,
Legt aan, schiet, mist.
GODVERDOMME, MIS!

De dominee plengt,
zes wees-gegroetjes,
in drie seconden...

Rien spot een edelhert, duikt in het groen.
Legt aan, schiet, mist.
GODVERDOMME, MIS!

Een bliksemstraal schicht uit het zwerk,
vlak naast Poortvliet, en verpulvert de dominee.
Een zware stem uit de hemel dondert,
GODVERDOMME, MIS!

  

Dromenvanger

Hoe vang je,
IJle sfeer, de droom...

De droom,
In de vorm van,
Een verwachting.

Een verwachting laat niet los,
Enkel teleurstelling.
Niets redt, dat soort dromen.

Dat soort dromen,
Roert zich vaak.
Ongericht en onbestuurbaar,
Onbeholpen en zweterig.
Merries in de nacht, vang de droom.

Vang de droom, en neem,
Afscheid van de illusie.
Niets in een droom brengt je,
Geluk droom je niet af.
Typisch menselijk.

De stem in mijn hoofd...

Duisternis, want,
Eerst was er stilte.

Sluimering van de geest.
Terwijl ik groeide,
Emoties ontwikkelde,
Mijzelf een plek gaf.

Ieder mens ontstijgt,
Naïviteit.

Mijn lichaam ontwikkelde,
In verwarring.
Je weet immers,
Niets uit jezelf.

Hulpeloos ploeg je voort,
Onderwijs eist zijn tol, want
Onvolwassenheid schud je lastig af.
Feitelijk maakt het niet uit,
Denken, is het enige dat telt.

Loutering...

Als we gaan,
door het vuur
van ons verdriet,

staan we niet alleen,
dat beseffen wij niet.

Wij weten niets,
en kunnen alleen nog denken,
aan de blaren op onze billen,
en onze verschroeide ziel,
niets te willen.

De pijn in ons hart,
de boosheid, woede en frustratie,
de wreedheid van gemis.
Maar we moeten weten,
dat er altijd iemand is.

De gekwelde wereld,
is gevuld met tranen.
Dat heeft niemand verdiend,
Gelukkig,
Is er altijd nog ergens een vriend.

Verdriet geeft ruimte,
plek voor iets anders,
een nieuw begin.
Loutering en pijn,
er zit altijd iets in.

Christiaan Cornelis Vonk...

Als je nog had geleefd,
dan was je 79 geworden,
afgelopen zomer.

Maar je bent er niet meer.
Je ontglipte me, met onbekende bestemming,
en ik weet niet waar, of wanneer.

Je was geen beste vader,
mijn jeugd was geen picknick,
dat mag je na 42 jaar best wel weten.

Nu ben ik een middelbare man.
En ik mag bekennen, dat ik je mis,
en je heb vergeven...

Je zoon.

Een onbeschreven blad

Ik stel mij voor,
ik ben een blad.
Losgerukt van mijn tak,
waai ik rond,
in wind en regen.

Wanneer heb ik het nu gehad?

Kaapse Ronnie, en de Hagerinnen...

komend van Rotje
de Kaap, toen nog
volwassen hoerenbuurt
naast Tattoo Bob, Brede Hilledijk 213c, 1958

maashaven, werkspoor,
vage vrouwen, dronken kerels
allerlei allooi, zelfkant
van het leven, mooi begin

als hollander kom
je dan al snel uit
bij je eigen soort
hollandse blommen

haagse meiden leerden
mij de ropes vanaf Waddinxveen, tot aan
kus 1, tot aan het losprutsen van BH's
enkelhandig links, en rechtshandig warm spul...

wat heb ik met ze?
simpel, zoals zij zich geven
wil ik ontvangen, en
mezelf verliezen...

Tegengestelde beweging?

denken we na
over de constellatie,
Aarde, Zon en Maan,
allen satellieten...

in tegenstelling
tot wat wij denken
zijn wij geenszins
het middelpunt

wij razen voort
door dit gesternte
40.000 kilometer per 24 uur
onze eigen omloop

per 365 dagen
wandelen wij met
duizelingwekkende snelheid
rondom onze stervende ster

deze ster
op haar beurt
brenger van leven, wandelt
een pad, dat wij niet bevatten

zwarte gaten
verloren materie
wijkende sterren
uitdijend heelal?

dan nog de Maan,
koele dochter van de Zon,
spiegel, trekker
van getijden, stormvloed

wie denken wij
wel, dan wel niet
dat we
zijn?